Eerste maand in Paraguay

(WAARSCHUWING: Dit zou wel eens de meest chaotische blog die u ooit heeft gelezen kunnen worden. Bereidt u zich aub goed voor)

Hola amigos!

Hier is ie dan, mijn eerste blog! Al helemaal in Paraguayaanse style, want we zijn 3 weken te laat… excuses! Maar ja, dan maar een extra lang debuut.
Eerst maar eens even een introductie, voor de nieuwkomers of oude bekenden die nu al mijn naam ofzo vergeten zijn. Kan gebeuren hoor, gebeurt mij vaak deze weken…

Ik ben luca, ik ben 16 jaar en kom uit Leeuwarden blablabla. Mijn gast familie! Veel belangrijker. Ik heb de eer de komende 11 maanden een super lieve familie in Capiatá, Paraguay te vergezellen. Mijn gezin bestaat uit 2 broertjes en een vader en moeder. Mijn jongste broertje, Alexander, is 7 jaar en houdt van heel veel. Hij doet aan voetbal en is verliefd op de nintendo die ik mee heb gebracht. Ale, zoals hij in de volksmond genoemd wordt, gaat naar dezelfde school als zijn grote broer, Manuel. Manuel is een paar weken geleden 14 geworden en is, in tegenstelling tot Ale, erg stil. Hij zegt niet veel maar is eeg slim en heeft goed veel humor. Hij is echt een toffe grote broer en heeft echt heel veel geduld met Ale (Die kleine kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen, zoals ieder klein broertje daar een talent voor heeft. *Kuch Finn kuch*) Mijn vader, Manuel, is echt een clown haha. Hij haalt altijd stomme grapjes met je uit en heeft een geweldig aanstekelijke lach. Manuel en ik hebben al plannen bedacht om hem terug te pakken voor al zijn leuke “pranks”. Mijn moeder is erg lief en zorgzaam en werkt hard, eigenlijk zoals mijn echte moeder in Nederland:) ze gaat 2/3 avonden in de week naar de universiteit voor een opleiding die ze aan het volgen is.

We wonen dus in Capiatá, dat is een stad vlakbij de hoofdstad van Paraguay, Asuncion. Erg handig dat we zo dichtbij Asuncion wonen want alle kampen van AFS (De organisatie waarmee ik op uitwisseling ben) zijn in Asuncion. We hebben er dit jaar in totaal 4, 2 hebben we al gehad. Ik heb nog geen andere familieleden ontmoet dus ehh, laten we verdergaan.

Ik ben nu 5/6 weken in Paraguay en heb het nu heel leuk, maar de eerste 2 weken waren erg moeilijk. Waar ik nu in de ochtend naar school ga en in de middag vaak activiteiten heb deed ik de eerste 2 weken niks. Ik had nog geen school en was vooral de eerste week echt niet fit. Ik lag eigenlijk 2 weken lang niks te doen in onze hangmat. Je kan hier niet zomaar even een wandeling maken in je eentje (of ik in ieder geval nog niet) en mijn ouders hebben een winkeltje thuis en moeten dus thuis blijven. Je kent naast je familie nog niemand dus je komt eigenlijk niet buiten je tuin, want dat is te gevaarlijk. Mijn eerste halve maand bestond dus uit hangen en me afvragen wat ik hier in godsnaam doe, waar ben ik nou weer aan begonnen?

Na 2 weken had ik mijn eerste schoolweek, en god wat was ik zenuwachtig haha. Ik heb nooit moeite gehad met vrienden vinden of contact maken met mensen, maar alles hier is zo anders. Iedereen kijkt naar je alsof je van een andere planeet komt en op het begin was het wel grappig, maar het werkt al gauw op je zenuwen. Het feit dat ik geen woord Spaans sprak en de gemiddelde Paraguayaanse student niet verder dan een begroeting in het Engels komt hielp ook niet echt mee. Ik ben van de eerste 5 dagen uit eindelijk maar 2 keer geweest… snap nu niet waar ik me druk om maakte:) school is echt geweldig hier, het is een grote chaos and I love it. Het is één grote beestenboel. We hebben tafels en stoelen in 1 waardoor je kan zitten waar je wilt en je erg gemakkelijk verplaatst, om de 5 minuten is de gehele plattegrond van de klas veranderd. Dit is echt super tof omdat je zo in contact komt met iedereen, je zit elke dag naast bijna iedereen. Stoppen met praten doe je trouwens ook niet, en met niet bedoel ik echt nooit. Leraar is aan het praten? Ah geen probleem joh, schreeuwen we iets minder hard. Er worden propjes gegooid en vliegtuigjes gevouwen, er wordt gedanst, gezongen en zelfs watergevechten in het lokaal zijn niet zeldzaam. En dit allemaal de hele dag door en onder het oog van een verveelde leraar. En ik zet me natuurlijk 100% in! Noem het allemaal kinderachtig, maar ik vind het geweldig.

Een ander iets dat totaal anders is dan in Nederland is het contact dat je met elkaar hebt. Je hebt hier geen, maar dan ook echt geen personal space. Iedereen met wie je aan het praten bent komt ongelooflijk dichtbij en iedereen raakt je altijd aan. “Can i touch your hair???” is dé klassieker onder de veelgestelde vragen. Op school hangt iedereen altijd aan je en alhoewel ik me hier op het begin soms aan ergerde (blijf allemaal nou eens met je tengels van me af) betrap ik mezelf er ook steeds vaker op bij andere mensen. Het is eigenlijk wel heel erg fijn, het straalt vertrouwen uit. Zo ervaar ik het in ieder geval, het is voor iedere uitwisselingsstudent hier vast anders.

Dit brengt me ook gelijk maar het 2e deel van het contact verhaaltje; de manier waarop mensen met elkaar omgaan. In Nederland op school doe je natuurlijk wel normaal tegen iedereen, maar je hebt je eigen groepje vrienden en bemoeit je verder niet echt met de anderen. Dat is hier echt totaal anders. Je bent samen met je klas 1 grote familie. Iedereen praat met elkaar en je leer iedereen vrij snel goed kennen. Je kan naast iedereen gaan zitten zonder dat je gek aangekeken wordt. Oké, behalve de leraar dan misschien maar ook dat is niet zo gek! Er worden dagelijks leuzen als “profe, te quiero Mucho!” Naar hun hoofd gegooid. Dat kan toch niet, toon eens wat respect voor je leraar!! (Voor de zekerheid; dat was sarcasme. Het is té schattig!)

Ik heb jullie nog heel veel te vertellen maar ik denk dat dit een mooi einde is voor mijn eerste blog bericht (heet dat zo? Lo siento. Mijn Spaans, Engels en Nederlands zijn ondertussen samengesmolten tot een grote brei wartaal) Voor iedereen die nu denkt “Ja maar hallo, wat heb je nou allemaal uitgespookt in deze anderhalve maand!?” Goede vraag! Is dat niet waar men een blog voor begint? Ha, we zijn niet heel veel opgeschoten dan hé? Vandaar dat ik net even besloten heb dat ik voor een aantal onderwerpen maar even aparte blogs moet maken. Of aparte blog berichten, maak ervan wat je wilt jullie snappen me vast. School, Paraguayaanse vrienden/mensen, eten, dingen die ik gedaan heb etc. Etc. Ik zal nu niet weer 5 weken op me laat wachten… promise!

Nou ehh, gracias!! Als je na het lezen van mijn blog nou met duizend vragen meer blijft zitten dan eerst, zou niet zo gek zijn, app me! Of bell me, Facebook me, instagram me. Voor ieder wat wils! Foto’s zullen trouwens snel volgen.
Groetjes, kusjes, knuffels,

kies maar wat xxxx
Luca


Van alles en nog wat

Hola amigos!

Het is een donkere, donkere avond vandaag… Probeerde ik mijn blog vanuit mijn notities online te zetten, heb ik alles per ongeluk verwijderd… Nog maar een keer dan! (Dit was al een tijdje geleden, maar ik voel de pijn nog als van gisteren. Wat was dat k*t)

En voor iedereen in Nederland die ik al een tijd niet heb gesproken, fijne kerst! Happy new year!! Vrolijke Pasen!!! Hebben we dat ook weer gehad, loop ik weer bij:)

Maar goed, in mijn vorige blog waren we in Brazilië blijven hangen als ik het me goed kan herrineren, dus daar gaan we maar gelijk mee beginnen. Yes! Brazilië was wel tof. We gingen samen met mijn nicht en haar ouders en mijn gezin, dus in totaal waren we met zijn zevenen. Na een lange reis van 1,5 dag + overnachting in een hotel kwamen we aan in Caiobá, een stad gelegen aan de kust van de Atlantische Oceaan dat totaal ingericht is voor toeristen. Ik zeg zelf graag het Amsterdam van Brazilië. Er worden elke week honderden, zo niet duizenden appartementen verhuurd. Ook wij huurden een appartementje en we zaten vlakbij het strand. We zijn elke dag wel wezen zwemmen en de golven daar waren echt heel tof! Heel hoog en hard en perfect om door heen te duiken. Ik had heel veel plezier maar mijn pa vond het allemaal wat minder. Hij was steeds ongerust en zenuwachtig omdat… ja ehh, straks verdrinken we nog! Like that’s gonna happen haha. Dat is echt iet Paraguayaans, oiders maken zich net even wat sneller zorgen over dingen, veel sneller dan in NL. Mensen van mijn leeftijd doen hier veel minder zelf en mijn ouders hier houden bij wijze van spreken nog het liefst mijn handje vast als ik naar school loop. Ik heb mijn gast vader verteld over hoe ik na mijn werk soms om 2 uur ’s nachts naar huis fiets en hoe dat geen probleem is, hij ging bijna van zijn stokkie! Het zou me niks verbazen als mijn pa thuis, Hielke, er niet van op zou kijken als ik hem zou vertellen dat ik mijn spullen pak en morgen naar Verweggistan vertrek. Misschien zwaait ie me nog wel uit op het vliegveld! Hier zit het dus allemaal net even wat anders.

Naast alle keren dat we naar het strand zijn geweest zijn hebben we ook een naastgelegen stadje bezocht. Het was echt heel erg warm dus we hebben er maar 2 uur rondgelopen, maar ik vond het heel leuk. Verder hebben we niet zo heel veel gedaan, veel slapen en soms wat kaartspelletjes spelen. De hitte in combinatie met beweging is een echte moemaker!

We hebben dus niet zoveel gedaan maar ik heb me goed vermaakt. Brazilië is heel anders dan Paraguay en het was leuk om ook een andere kant van Zuid-Amerika te leren kennen. Voor mij was het grootste verschil de natuur. In Paraguay is het heel droog en doet veel natuur me denken aan de Toendra (niet dat ik daar ooit geweest ben, maar een beetje fantasie moet kunnen toch?) terwijl het in Brazilië heel vochtig is en je je meer in regenwoud-achtig gebied bevindt. Verder zijn de mensen ook totaal anders, in uiterlijk dan. Braziliaanse mensen zijn zoals je ze verwacht… MOOI! Ik bedoel, Paraguayaanse mensen zijn ook mooi hoor! Zekers, zekers, maar in Brazilië ben ik alle kleuren ogen in combinatie met elke huidskleur tegen gekomen terwijl in Paraguay (bijna) iedereen zwart haar met bruine ogen heeft. Er is wat meer diversiteit in Brazilië dus. Deze twee verschillen, natuur en uiterlijk, vielen mij het meest op. Natuurlijk heb je nog het feit dat er in Brazilië Portugees gesproken word en in Paraguay Spaans, en ook het eten is iets anders. Iedereen verteld me steeds hoe Spaans en Portugees op elkaar lijken, maar ik versta er helemaal niks van! Misschien als ik mijn Spaans wat verbeterd heb dat ik er dan wat van versta. We zullen zien! (Ik heb mijn Spaans indertussen verbeterd, het klinkt nog net zo raar)

Oké, na deze goede vrolijke verhalen over Brazilië en M’n fam is dit misschien wat onverwachts, maar ik ben na mijn reis in Brazilië van fam gewisseld… Niet gelijk da de reis, maar een week nadat de scholen weer begonnen zijn, in februari. Ik ben zonder problemen met mijn familie weggegaan, het werkte gewoon niet en dat hadden zij ook door. Ik ben naar Paraguay gekomen om vrienden te maken, het land te verkennen en avonturen te beleven (Iewl dat klinkt cliché, brrrr) en in dat gezin werd dat hem niet. Ik was elke dag tot 8 uur ‘S avonds alleen thuis en want mijn ouders moesten werken. Nou ja geen probleem, mits ik zelf ook het huis uit kan. Om met vrienden af te spreken of andere dingen te doen maar dat mocht ik niet. Ze waren te bezorgd over me als ik alleen het huis uit ging en aangezien ik altijd alleen thuis zat (mijn broer had tot laat school en ging daarna naar zijn vrienden) kwam ik dus nooit buiten het huis. Alleen in de weekenden logeerde ik soms bij mijn grote maar Camille, maar dat was het dan ook wel. De hele vakantie is het zo geweest, maar ik had gehoopt dat het beter zodra school zou beginnen omdat ik dan ook vrienden zou maken waar ik dingen mee kon doen. Niet dus, vandaar dat ik ben gewisseld. Ik heb daarna drie weken in een gezin gezeten dat al een student uit the USA in huis had en dat was echt heel gezellig die weken. Ik had in vergelijking met mijn andere familie zó veel vrijheid om dingen te doen, het was echt heel erg tof. Ik zag mijn vrienden (vooral mijn Afs vrienden) weer vaker en had een paar feestjes. Was super allemaal!

Ik kon niet in die familie blijven, en na drie weken ben ik maar mijn definitieve familie gegaan. Ik schrijf dit nu dus vanuit mijn nieuwe huis:) ik zit in een familie die bestaat uit 2 ouders en een broer en een zus. Mijn zus (18) is een voluntario van AFS en ik ken haar al 8 maanden! Mijn broer (15) had ik hiervoor maar een paar keer gezien, maar hij is nu al mij bro (Rustig Finn you’re the number One forever, miss you<3) mijn ouders zijn heel aardig en houden ontzettend veel van reizen en mensen uit andere landen. En nou ja ik ben buitenlands (¿huh echt?) dus ze houden ook wel van mij Volgensmij!:) we gaan 11 mei zelfs naar Buenos Aires…. Ik kan echt niet wachten, zoveel zin in! Ik sit hier nu bijna een maand in dit gezin en ben blij dat ik hier kan blijven tot Juli. 70 dagen nog maar…. Ik probeer deze laatste maanden zoveel mogelijk met mijn vrienden te doen en te reizen, en dat gaat best wel goed:) Al mijn weekenden zijn tot nu toe helemaal geweldig geweest en dit weekend ga ik naar de watervallen op de grens met Brazilië… reken er maar op dat ik jullie helemaal doodgooi met foto’s!

In mijn volgende blog ga ik jullie meer vertellen over mijn afgelopen weekenden en wat voor kattenkwaad we allemaal hebben uitgespookt, en natuurlijk over aankomend weekend. Ook ga ik jullie kennis laten maken met mijn vrienden… jeje zin in.

Nou Ciao jongens! Veel knuffels xx

(Klein voorproefje van waar ik het in mijn volgende blog over ga hebben!)

Vamos a brasil

Hola amigos!

Nou ehhh, Merry christmas! Nee wacht, happy new year! Nee shit, fijne drie koningen!! Zo, nu zijn we weer up to date, toch? Ik weet het, ik weet het, beetje jammer dit…… nou snel beginnen dan maar!

Als eerste even het belangrijkste. Ik zit nu in de auto naar Brazilië (voor ik dit bericht gepost heb ben ik waarschijnlijk al weer terug in Paraguay mezelf kennende…) en IK BEN MIJN VOETBAL VERGETEN. Ik voel me alleen en verloren, mijn voeten zijn verward en vertonen ontwenningsverschijnselen. Waar zijn mijn back-up ballenjongens Finn en Fei wanneer je ze nodig hebt?! Please send help xx

Verder ander groot nieuws… Ik ben van gast familie gewisseld! Dit kan misschien een beetje verwarrend zijn aangezien de meeste mensen dachten dat alles goed ging, maar na 3 maanden voelde ik me er nog steeds niet thuis en had ook niet het gevoel dat het nog zou komen. Soms klikt het gelijk met mensen en voor mij klikte het niet. Dat is de voornaamste reden dat ik ben gewisseld en daar laten we het nu maar even bij.

Ik ben blij dat ik ben gewisseld! Ik heb nu 2 ouders en een broer van 16. Ik woon in San Lorenzo, een stad naast mijn oude woonplaats Capiatá. Er is hier net even wat meer te doen en ik kan nu gewoon zelf naar de shopping mal of een voetbalveldje lopen, het is hier dus minder gevaarlijk. Mijn huis is echt super tof, en ik heb nu WiFi. Heb ik toch stiekem wel gemist. Net als in Nederland heb ik best wel wat neven en nichten, en vooral 2 neven komen vaak logeren. Heel gezellig! Verder heb ik sinds kort weer contact met Camille, een andere Nederlandse studente die in Asuncion woont en we logeren nu elke week wel een X aantal nachten bij elkaar. Heel tof allemaal, ze kan het goed vinden met mijn neven en mijn broer Lucas (Luca is niet meer, mijn naam is nu Lu. Je kan vast wel raden waarom. Aangenaam kennis te maken:) dus het is altijd heel gezellig thuis.

Iets anders dat niet meer bestaat is mijn slaappatroon. We slapen elke dag rond 4/5 en dan worden we om elven of twaalven weer wakker. Nou ja, ik dan. Mijn broer slaapt op sommige dagen wat hem betreft door tot de zon weer ondergaat. “En je ouders vinden dit goed!?” Die zijn de hele dag op hun werk dus we kunnen lekker onze gang gaan.

Verder gaat alles zijn ga gangetje. Begin februari beginnen de scholen weer en daar heb ik best wel zin in. 3 maanden vakantie is best lang en wordt al snel een beetje saai…

Ik zal proberen elke dag in Brazilië een stukje te schrijven, wanneer ik het ook daadwerkelijk post weet ik niet. We hebben geen WiFi in het huisje en open WiFi schijnt daar zeldzaam te zijn. We zijn trouwens op weg naar caiobá, een plaatsje aan de kust. Oftewel, hay playa!!:)

Nou ik word misselijk dus ik ga er weer vandoor. Ik hou jullie op de hoogte!

Ciao ciao,

Hier een aantal foto’s gemaakt vanuit de auto, er zullen snel meer komen vanuit een wat beter perspectief:)

Olimpics

Hola amigos!

Hier ben ik weer, en dit keer niet na 6 weken radiostilte! Feestje! (Oké jongens, I jinxed it. Ik ben redelijk vroeg na mijn verjaardag, 1 oktober, begonnen aan dit bericht en het is nu de 30e… Shame shame shame, ding ding ding… Die examen periode waar ik het over ga hebben? Die is nu in volle gang, aiii… (Onderhand is het al november en vandaag heb ik mijn laatste schooldag gehad……..)) Aangezien er stukken zijn die op dat moment aan de gang waren, maar sommige stukken ook pas veel later zijn geschreven is al het tt/vt geklungel misschien een beetje verwarrend, succes ermee:)

Ik heb veel verschillende dingen te vertellen, maar de afgelopen 2 weken stonden volledig in het teken van school en ik denk dat we daar voor vandaag wel even zoet mee zijn. 

De afgelopen weken waren echt te gek, maar voor we in het diepe springen hebben jullie wat voorkennis nodig;

Ik zit op een school genaamd CPCC. Die 2 C’tjes en dat P’tje staan natuurlijk ergens voor, maar ik vergeet steeds voor wat en aangezien ik genoeg te onthouden heb (Een kleine 200000 namen) probeer ik het ook niet meer. De school bestaat uit een gebouw met lagere klassen, ik denk tot een jaar of 13/14, en een groot hoofdgebouw met de 3 overige jaargangen. Ik zit (natuurlijk) in het hoofdgebouw, in de 2e klas. Mijn klasgenoten zijn 16/17/18, mijn leeftijd dus! (Net 17 geworden) Een schooljaar duurt hier trouwens van februari tot december, so brace yourself, exams are coming. Again…
 


(Ons plein waar veel sporten tijdens de olimpics op zijn gespeeld. De klaslokalen bevinden zich aan de 2 zijkanten. Het gebouw met de rode gevels is de kantine) 

Alle leerlingen van school zijn verdeeld in drie kleuren, blanco amarillo en verde. Iedereen (van de schattige kleuters tot de irritante tieners, jong en oud doen allemaal mee) wordt willekeurig ingedeeld en daarna vorm je met je kleurgenoten een team, en je probeert zo veel mogelijk punten te behalen voor je team (6 jaar te laat, maar ben ik toch nog een beetje op Zweinstein beland:D) Vanaf juli begin je met trainen, de punten zelf worden tijdens de olimpics (eind september) verdeeld. Tijdens de olimpics worden er wedstrijden georganiseerd waarin je strijdt tegen kandidaten van de andere kleur. Er worden veel sporten beoefend maar voor de slimmeriken onder ons zijn er ook veel punten te behalen. Denk aan spelling-bee competitions en wiskunde quizes. Voor ieder wat wils! 

Je geeft in juli bij de captain van je kleur aan waar je aan mee wilt doen en de volgende week begin je met trainen. Ik heb mee gedaan aan (straat) voetbal, basketbal, handbal en hardloopwedstrijden en alle trainingen waren gewoon op school (ons plein is een voetbalveld , genoeg ruimte dus) De trainingen worden door elke kleur zelf georganiseerd en zijn echt verschrikkelijk leuk. Omdat ik aan meerdere dingen mee deed heb ik elke week wel 2 a 3 trainingen gehad, super gezellig! De mensen van blanco (mijn kleur) lieten me na 1 dag al helemaal thuis voelen bij de kleur. De eerste keer dat ik Mn kleurgenoten ontmoette was bij een volleybal training. Ik sprak bijna geen woord Spaans en wist niet wat er van me verwacht werd maar iedereen was zo blij dat “Dé uitwisselingsstudent” bij hun in het team zat en niet in verde of amarillo dat ze niet eens door hadden dat ik ongelooflijk slecht ben in volleybal! Ha, overwinning!

Nou na in totaal zo’n 10/15 super leuke trainingen werd het langzamerhand tijd voor de grand finale; de olimpics. 
Het grote feest begon met een opening in een voetbal “stadion”. Ik zeg “stadion” omdat de omvang van het gemiddelde stadion in NL en Paraguay nog al verschilt. Ik voeg wat foto’s en filmpjes toe zodat jullie het zelf kunnen bekijken. Hoe dan ook, de opening was heel leuk maar tegelijkertijd ook een klein beetje saai. Ouders, familieleden en vrienden verzamelden zich op de tribunes terwijl de leerlingen per kleur bij elkaar kwamen in de toegewezen kleedkamers. Meiden gingen in de make-up en jongens kregen glitters op hun hoofd geplakt en werden versierd met henna. Ik kan me voorstellen dat u een beetje moet giechelen aan het beeld van een 18 jarige beer van een vent versiert met glittertjes, maar ik verzeker u; het was serious buisness. Er stond veel op het spel deze avond dus men moest er zo goed mogelijk uitzien. Elke kleur bereidde eigenlijk een eigen mini optocht voor, geheel met ritmische dans en zelfgemaakte attributen (nog naald, foto’s en filmpjes zal ik toevoegen) ik zelf liep ook mee in de optocht, niet in de make up maar ons sport tenue. Ik vond het echt een super toffe avond omdat het heel duidelijk werd hoe ongelooflijk veel tijd en werk leerlingen in de olimpics steken. Het zag er allemaal heel geweldig en indrukwekkend uit en het enthousiasme dat door iedereen gedeeld wordt maakt me echt heel erg happy. Iedereen wil winnen en doet alles om daar ook voor te zorgen. Niemand valt buiten de boot, iedereen kan wel ergens mee helpen want er zijn altijd dingen die beter kunnen. Ik vind school in Nederland ook heel tof, begrijp me niet verkeerd, maar er is hier gewoon geen schaamte en dat maakt alles veel leuker. Ik zie onze Nederlandse jongens niet in een soort turn pakjes voor een paar honderd man over een voetbalveld dartelen, met geconcentreerd gezicht terwijl ze een spoor van glitters achterlaten (Ik zelf ook niet trouwens, ik moet toch bedanken ben ik bang) Niemand op de tribune lacht, iedereen probeert met zo veel mogelijk kabaal duidelijk te maken achter welke kleur ze staan. Heerlijk vind is het, al die rivaliteit. En dan naderhand zijn we weer één dikke familie. 


Het stadion waar de opening was. Chaa betekent wow, ik heb geen goede foto zonder tekst erop haha. 

Aan het eind van de avond werden er punten uitgedeeld, en mijn team heeft veel punten opgehaald:) we staan eerste en hebben een goede voorsprong op de andere 2 kleuren. De komende twee weken zijn er onder schooltijd sportwedstrijden. 
Als ik het me goed kan herrineren zijn we begonnen met voetbal, maar dit weet ik niet heel zeker. Wat ik wel zeker weet is dat het voetbal echt super vet gaaf geweldig kicken was! jongens en meiden zijn hier gescheiden (jammer maar begrijpelijk, mannen voetbal is echt heel heel ruig hier!) en we speelden in totaal twee 20 minuten durende wedstrijden op het plein (geen gras dus). Niet veel, maar ik was al blij dat ik kon voetballen. Zoals ik al noemde, de wedstrijden zijn onder schooltijd en dat houd dus in dat DE HELE SCHOOL kijkt……….. woops haha dat werkte wel even op m’n zenuwen. Ik ben daar niet zo goed in. De eerste wedstrijd begon en ik speelde niet echt geweldig, maar aangezien het meiden voetbal was en niemand iets verwachte was iedereen als nog heel erg enthousiast over mijn spel. Mijn kleur had wel door dat ik zenuwachtig was en hielpen me door mijn naam te scanderen tijdens het spelen. Wauw! Dat was echt heeeel tof (va-mos LUCA va-mos LUCA) we wonnen de eerste wedstrijd vrij gemakkelijk met 3-0, het was een erg rustige wedstrijd. De 2e wedstrijd was heel leuk. Ik was de enige voetballer op het veld en we moesten winnen om eerste te worden, dus ik ben lekker gaan voetballen. Jammer dat ik niet met de jongens kon voetballen natuurlijk, maar stiekem was dit ook wel heel leuk, ik scoorde veel en het publiek was enthousiast. Na school en in de pauzes voetbal ik nu met de jongens want ze weten nu dat ik wat kan. Perfect!:)


Mooie goal die ik heb gefilmd, maar wel tegen blanco:(

Voetbal hebben we gewonnen, een paar dagen later was het tijd voor het hardlopen. Ook dit was heeeel erg leuk, simpelweg omdat Mn teamgenoten echt geweldig enthousiast zijn. Ik moest 200M sprinten en de estafette lopen. De 200M was eerst, ik liep tegen iemand van verde en iemand van amarillo. Ik liep het snelst (Yay!) en alhoewel het waarschijnlijk maar 30 seconden van lichaamsbeweging waren was ik echt op. Mijn hele lichaam was ongelooflijk zwaar en ik rende minder hard dan normaal, ik denk dat het door de hitte kwam. Dat is iets waar ik soms nog een beetje aan moet wennen (graadje of 35 in de winter, Huh?!) Ik dacht dat ik klaar was maar ik werd geroepen door een van de captains want blijkbaar moest ik nog een keer. Ik rende als laatste van de 4 en we hadden een kleine achterstand op het laatst maar ik was nog net op tijd met inhalen voor we de finishlijn passeerden. Joepie, nog meer punten! Na de atletiek dag stonden we nog steeds eerste, Volgensmij zelfs met meer punten voorsprong dan voorheen. 
Een paar dagen later was het handbal tijd. Ik ben tactisch gezien echt verschrikkelijk want ik doe maar wat, maar meestal ging het goed dus Who cares! 1 wedstrijd gewonnen en 1 verloren. Top!

Basketbal ging ook top. De eerste wedstrijd wonnen we met niet al te veel moeite, de 2e hebben we verloren. Het andere team had Hikari, een ander AFS meisje uit Japan. Ze zit dus bij mij op

School en dat is heeeel leuk, het is fijn om elke schooldag een andere uitwisselingsstudent tegen te komen. Ze gaat in januari weer terug naar Japan, entonces Estoy muy triste:(

Hoe dan ook, na alle sporten en andere activiteiten stonden we er qua punten pretty good voor. 500 punten meer dan verde en 600 meer dan amarillo. Op de laatste dag was er een grote afsluiting in de avond. Dit was de eigenlijk een beetje de “dans avond”, want alles op deze avond had met dans te maken. Van Paraguayaanse dans tot hip-hop. Het was echt te gek, ik heb echt flink mijn best gedaan om alle aanwezigen die avond duidelijk te maken dat ik een kleine voorkeur had voor mijn matties in blanco, oftewel ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd haha. Samen alle anderen die die avond aanwezig waren natuurlijk. weer dat enthousiasme:) 

Rond twaalven ’s nachts begon het uit delen van de punten van die avond. Tijdens het dansen was ik nerveus omdat de andere teams er heel goed uitzagen, maar tijdens het uitdelen werd al snel duidelijk dat blanco niet snel van de eerste plaats zou worden gestoten. We verzamelden ons allemaal rond het podium en wachtten op de punten voor de groepsdans, daar waren heel veel punten mee te verdienen. Toen duidelijk werd dat we wederom de eerste plek hadden veroverd renden en sprongen we allemaal juichend het plein op, om voor het podium onze overwinning te vieren. Het was heel echt een feest, alle stress van de voorbereiding van de afgelopen weken werd er bij iedereen af gevierd. We kregen een grote beker en er werden een stuk of 3000 foto’s gemaakt en langzamerhand druppelde iedereen een beetje af want het was onderhand al na half één en morgen was er gewoon school (joepie!) 


Mijn matties van blanco:)


Onze beker:D

De olimpics waren echt suuuper leuk. Alle trainingen zorgen voor een goed groepsgevoel en ik heb elke keer heel erg veel lol gehad. Verder heb je na school altijd wat te doen en ben je lekker in beweging. Ik vind het echt heel jammer dat het voorbij is, maar ben heel blij dat ik mee heb gedaan. Ik ben vrienden geworden met mensen die ik waarschijnlijk nooit had leren kennen als we niet bij elkaar in blanco zaten, en hoe meer vrienden hoe beter:)

Nou dit is mijn langste blog tot nu toe (Niet zo moeilijk met 2 blogs) en hij gaat maar over maar 1 onderwerp… ik kan me voorstellen dat het wat te lang of te saai is, maar het was ten minste leuk om te schrijven! Ook dit keer staat mijn whatsapp of Facebook open voor al jullie vragen, al is mijn gemiddelde reactie tijd flink naar beneden gekelderd sins ik hier ben. But that’s a Good thing, right? Nou ik ga er weer van door! 

Muchas Gracias, chau!!
Hier nog wat extra foto’s en filmpjes, als kanootje voor jullie geduld.  
​​

​​
Mijn klasgenoten en vrienden op een traditionele Paraguayaanse feestdag.

Mijn familie:)

Tijdens het voetbal
Mijn internet is op dit moment heel slecht dus het uploaden van fotos en video’s wil niet goed, ik probeer het later weer:)

​​